We kregen op de valreep nog een tip binnen uit Nederland.
Het ochtendprogramma ‘Vandaag de Dag‘ pakte vanmorgen – vrijdag 17 februari -  uit met een introductie van Stevia.

De voordelen van de nieuwe zoetstof worden besproken door Felix Wilbrink, culinair journalist bijDe Telegraaf. Daarenboven werd een straattest uitgevoerd met een kaastaart, gezoet met suiker en gezoet met Stevia.

Bekijk het filmpje, op ongeveer 9.28 uur.

Bekijk ook onze vorige Stevia blogs:

• Beleggen in stevia
• Panorama: Het Nieuwe Zoet
• “Stevia is nu nog een hype, maar straks een trend”

Dit kon wel eens het begin van de doorbraak van Stevia in Nederland betekenen, wat meteen een geweldige nieuwe groeimarkt is de nieuwe zoetstof.

>>> ONTDEK HIER DE ENIGE ECHTE SLIM BELEGGEN STEVIA BEURSTIP!

Was het dit jaar moeilijker om de genomineerden te bepalen gegeven de schuldencrisis die de financiële markten in een wurggreep hield? Ja en nee. Veel activaklassen en Morningstar-categorieën eindigden het kalenderjaar 2011 onder water, dus lijkt het lastig om een Award toe te kennen. Dit wordt echter deels ondervangen door ook de prestaties over 3 en 5 jaar(gecorrigeerd voor risico) mee te laten wegen in de uiteindelijke berekening. Daarnaast geldt dat we fondsen ten opzichte van andere fondsen in dezelfde categorieën vergelijken.

Verderop geven ze nog 3 opvallende zaken aan:

• De genomineerde fondsen komen uit een grote, brede groep van fondshuizen
• Tegelijkertijd zijn er een aantal fondshuizen die in een bepaalde categorie goed scoren
• Een aantal voor de Nederlandse belegger relatief onbekende fondsen levert goede prestaties zoals van MFS, Vontobel en Legg Mason.

Wat ook opvalt is dat een partij als iShares een aantal keer genomineerd is. Dit is op zich niet nieuw. Voorafgaande jaren dongen passieve producten en aanbieders daarvan ook al mee naar een Award en in sommige gevallen wonnen ze ook. iShares won in 2010 de Award voor Beste Kleine Fondshuis Aandelenfondsen.

Dat passieve producten en aanbieders op meerdere fronten meestrijden wekt geen verbazing. In sommige markten is het lastig met actief beheer de index te verslaan. Echter, voor passieve producten geldt per definitie dat ze als gevolg van de kosten niet in staat zijn de benchmark te verslaan. Dat er ook dit jaar weer veel actieve managers zijn genomineerd, geeft aan dat actief beheer zeker niet voorbij is. Het geeft tegelijkertijd wel de noodzaak aan voor beleggers om hun huiswerk goed te doen. Goede fondsen bestaan, maar een belegger moet wel zijn best doen om ze te vinden.

Laten we hopen dat alle fondsen weer boven water mogen staan, maar vooralsnog mogen de verqcthingen niet direct hoog gespannen zijn.

[Lees hier verder voor de genomieerden]

Dat is in een notendop de analyse van Nathan Lewis.

"Japan was een wrak in 1949. Er waren vier jaren gepasseerd sinds het einde van de oorlog maar de economie was nog steeds stervende. De grotere steden, weggeveegd tijdens de oorlog, bleven in puin. Er reden slechts twee treinen per dag op de belangrijkste lijn tussen Tokyo en Osaka. Hyperinflatie maakte normale handel onmogelijk. De industriële activa die overbleven na de oorlog werden ontmanteld door de bezetter en in beslag genomen als herstelbetaling. Mensen verhongerden", schrijft Lewis in zijn column.

Niet meteen een leuk uitgangspunt, zou ik zeggen. En ja, vergeleken met Japan zijn de problemen die Griekenland vandaag kent zeker niet dramatisch. De Grieken hebben alleen teveel schulden. Meer niet.

Ondanks alle problemen die Japan kende in 1949 was dat moment het startschot voor één van de grootste economische groeiverhalen van de twintigste eeuw.  Het land kreeg nieuwe leiders in 1949 en dat was het begin van een ongelooflijke wederopstanding. Ik gebruik met opzet de term "leiders" en niet regering. Dit waren mensen met een visie en een lange termijn plan.

Ze zagen hoe Japan in een wurggreep gehouden werd door hoge belastingen en hyperinflatie en besloten om er iets aan te doen.  Eén van de eerste beslissingen die men nam, was het verbieden van overheidsschulden. Sommige economen (Paul De Grauwe, Krugman, …) zouden vandaag vertellen dat zoiets nooit kan werken. In een tijd waarin burgers niet voldoende kunnen consumeren, is de overheid namelijk verplicht om in dat gat te duiken en meer te consumeren. Als het geld niet aanwezig is, financier je dat gewoon met extra schulden.

Japan bewees het tegendeel. Overheidsschulden werden uit het beleid geschrapt. En dat bleef zo tot in 1965! En de Japanners namen nog maar beslissingen "die nooit kunnen werken". Om de hyperinflatie een halt toe te roepen, werd de Yen gekoppeld aan het goud.

Men voerde de goudstandaard in waardoor de inflatie de nek werd omgewrongen. Japan had nu de sterkste munt van de wereld en werd in de decennia daarna een ware exportmachine.

Ook dat gaat in tegen de gangbare opinie dat je een zwakke munt nodig hebt om de export te stimuleren. Rond dezelfde periode schafte men ook de BTW helemaal af. En in 1950 werden de inkomstenbelastingen herwerkt. Het toptarief ging van 85% naar 55% en de hoogste schijf ging met een factor 20 omhoog. Waar je vroeger slechts 500.000 yen moest verdienen om het toptarief te betalen, werd dat nu 10 miljoen yen.

En het ging verder.

Inkomsten uit interesten en dividenden werden belast tegen een lager tarief en meerwaarde op aandelen werden zelfs belastingvrij.

Het gevolg van al deze maatregelen?
Tussen 1950 en 1970 stegen de belastinginkomsten van de Japanse overheid met een factor 16! En omdat de inkomsten zo hard stegen, kreeg de overheid ruimte om een sociale zekerheid uit te bouwen. Bovendien werden Japanners rijk. Midden jaren '80 werd men zelfs het rijkste land van de wereld. Daarna maakte men echter de fout om te vergeten welke maatregelen hen zo welvarend hadden gemaakt.

Het land kende een vastgoedbubbel en probeerde deze vervolgens te bestrijden met geld printen, stijgende overheidsschulden en hogere belastingen.

Klinkt bekend?

Nog even het volgende vooraleer ik afsluit: als Japan een rijk land werd met lage belastingen, een stabiele munt en lage overheidsschulden, wat mogen we dan in België verwachten?

Waarschijnlijk iets zoals dit:

groeten,

Maarten Verheyen – Aandelen.com

Een eerste tussenstand is nu bekend. Meer dan 90% van de deelnemers scoort al hoger dan 10% in 1 maand tijd! We eindigden vorig jaar met meer dan 90% in het rood!

Wil je de gehele competitie bekijken: zie dan hier voor de meest opmerkelijke resultaten na slechts 1 maand.

Zie hier lijst met deelnemers + tickers + startkoersen + eerste update koersen van 6 januari 11.00

(versie 5 van 6 jan 11.00 uur)

Op zijn minst zie ik enkele landen de euro verlaten en de eigen munt weer invoeren. Een land zoals Griekenland heeft eigenlijk geen andere keuze meer dan de deur achter zich dicht te trekken.

Een tijdje geleden zou men een exit uit de eurozone als onmogelijk hebben bestempeld maar vandaag wordt daar al heel anders over gesproken.

Men werkt zelfs aan verdragswijzigingen om landen de mogelijkheid te geven eruit te stappen!

Om je een idee te geven tegen welke ruilverhoudingen de nieuwe munten ingevoerd kunnen worden, maakte het Japanse Nomura de volgende oefening:

Volgens het beurshuis heeft Griekenland een devaluatie van 57% nodig. Maar ook landen zoals Ierland (28,6%), Italië (27,4%), Portugal (47,2%), Spanje (35,5%) en België (23,9%) kijken aan tegen zware koersverliezen bij een euro-exit.

Hoe hoog denk je dat de inflatie zal zijn nadat bijvoorbeeld de Grieken overstappen naar de Drachme en in één klap 57% van hun koopkracht verliezen?

En als je in deze landen woont, denk je dan dat het verstandig is om je vermogen in euro's aan te houden?

Of is het beter om bijvoorbeeld je vermogen te spreiden over 50% goud en 50% dollars?

Ik heb mijn keuze al lang gemaakt.

groeten,

Maarten Verheyen, aandelen.com

PS. Landen die voor een zware devaluatie staan, kampen stuk voor stuk met een bankrun. Inwoners beseffen dat een euro-exit één van de opties is en halen hun banktegoeden af om koopkracht verlies te vermijden.

Door Daan de Wit

De crisis ontvouwt in alle hevigheid. Maar wat kunnen we verwachten? Wie om zich heen kijkt, ondekt niet veel bijzonders, wie de krant leest, begrijpt dat het financiële stelsel wankelt, maar dat er hard aan wordt gewerkt om te behouden wat er is. De oplossingen, klinken verdacht veel als de oorzaken. Over de ingreep van de centrale banken bijvoorbeeld, zegt het Journaal vanavond: 'Deze actie moet het geld lenen makkelijker maken.' Probleem: te veel schuld. Oplossing: meer schuld.

Albert Spits leest tussen de regels door, neemt kennis van de verschillende economische scholen (waarover in deze interviewserie binnenkort meer) en kijkt naar de bewegingen uit het verleden om te leren over de toekomst. Op basis van de feiten trekt Spits de golfbewegingen door en ziet hij waar het naartoe gaat, maar ook waar het het kàn gaan als we de problemen anders aanpakken.

Transcript: Henk van der Griendt.

'Het is 24 november 2011. Mijn naam is Daan de Wit, aan tafel voor weer een nieuw gesprek met Albert Spits.

Albert Spits: Ik zie een langzame contractie. Contractie gaat over de manier waarop het geld dus in het systeem komt, dat het gaat stoppen, dat de mensen dus minder te besteden hebben. Omdat zij een hogere schuld hebben dan de waarde van een huis, bijvoorbeeld, zijn ze driftig bezig om die schuld naar beneden te brengen.

D: Dat is wat we nu zien? En gaat dat nog even door?

A: Dat gaat door.

D: Schets eens iets meer van die toekomst.

A: Ja, daarom zie je ook een inzakkende huizenmarkt. Die is sinds ons laatste gesprek zo'n 15% gezakt en gaat nog veel meer zakken. Ik vermoed, ik denk ook, dat het nog 40% moet zakken.

D: Vanaf nu nog?

A: Vanaf nu nog, jazeker! We hebben een periode geschetst, toen van 2015, daar blijf ik nog steeds bij. Waarom? Omdat de mensen dus niet meer lenen voor een huis. We zien dus dat de huizenmarkt compleet is ingezakt, compleet gestokt. Tegelijkertijd zien we dat de voedselprijzen en energieprijzen omhoog gaan. Waarom? Dat zijn de eerste levensbehoeften van de meeste mensen. En wie hebben daar het meest last van? Dat zijn de minima en de gepensioneerden, die wat minder inkomen hebben. Dus wat gebeurt er, alle monetaire inflatie, die wordt gecreëerd via de centrale bank en de bancaire sector gaat linea recta naar de consumenten toe. Maar in plaats van dat zij dat gaan uitgeven aan nieuwe huizen, dure auto's, stereo's, of wat dan ook, gaan zij dat steeds meer uitgeven aan de eerste levensbehoeften, dus energie en voedsel.

D: En het aflossen van de schuld.

A: En het aflossen van de schuld. Ja, daar wordt een groot deel ook aan besteed.

D: Maar, oké, dat is dus wat we nu al zien

A: Dat gaat nog steeds door.

D: Gaat het nog ergens naartoe?

A: Ja. Dat betekent dus het inzinken van de huizenmarkt. Er zullen nog maar weinig mensen zijn die vastgoed gaan aanschaffen, want dan ben je echt ridder te voet, omdat je dan weet: over een paar jaar zit je met een veel hogere schuld, dan dat je waarde hebt.

D: Je koopt te hoog in.

02'11

A: Ja, je koopt te duur in.

D: Maar waar gaat het er nog meer naar toe?

A: Dat betekent, dat auto's niet meer worden verkocht, tenminste, ze worden wel verkocht, maar in veel mindere mate, alleen voor degenen die ze nodig hebben. Je ziet het ook aan de vakanties, vakantiereizen, verre reizen worden niet meer geboekt, men houdt het meer dichter bij huis. Je ziet het aan de restaurant-sector, de horeca. Dat zien we nu al, dat is al een paar jaar aan de gang.

D: Zijn er niet dingen, die we nu nog niet zien, maar die wel gaan gebeuren?

A: Ja, we zien een hogere werkloosheid. Die hebben we nu in de periferie, in Griekenland, Spanje, Ierland enorm oplopen. Dat zullen we hier ook zien. In de komende jaren zullen we ook een verdubbeling van de werkloosheid krijgen. Dus ik denk dat je in 2014 toch wel op zo'n 10% werkloosheid moet rekenen. Tegelijkertijd zie je dan heel veel bedrijven die het niet meer kunnen rooien, die failliet gaan, vooral in het midden- en het kleinbedrijf. En daar zit net de crux, omdat daar het grootste deel van de bevolking eigenlijk werkt,  80% van de banen zitten daar.

D: Dus we draaien onszelf de soep in.

A: Ja. Dat willen wij niet, maar het gebeurt wel. Hoe meer overheidsschuld wordt gemaakt, hoe meer er wordt geïnflateerd, hoe sneller het proces gaat. En je ontkomt niet aan een crisis. Al die wan-investeringen die wij hebben opgebouwd over de laatste 20, 30 jaar, die moeten worden gesaneerd. Denk maar aan die Internet-rage. Maar dat hebben we ook in de vastgoedsector gezien. Dat is ook eigenlijk een wan-investering geweest, omdat in feite de huizenprijzen ongeveer de helft van nu zouden moeten zijn, maar die hebben we helemaal op kunnen stuwen, vanwege die kredietexpansie, geïnitieerd door de centrale bank.

04'10

D: Wat zou er gebeuren, als je het op die andere manier zou doen, de Oostenrijkse-school-manier waar jij een voorstander van bent?

A: Allereerst zou je moeten gaan erkennen, dat de productiedaling de aanjager is van de economie. Dat je daar alles op loslaat. Je stopt met de consumptieve stimulering. Dat betekent dus: je gaat niet meer met de rente morrelen, je laat de rente gewoon zou staan, liever dat hij nog iets hoger komt. Banken die onder water staan, die moet je failliet laten gaan, je kunt die niet meer redden.

D: Griekenland…

A: Ja, Griekenland moet failliet gaan, maar dan met dien verstande: wat ze in Argentinië ook hebben gedaan in 2002, dat ze een moratorium gaan houden op de schuldbetaling en de rentebetaling.

D: Wat betekent dat?

A: Een moratorium betekent dat ze gaan stoppen met de afbetaling van de schuld en stoppen met de rentebetaling. Dat betekent dat ze in een zogenaamde "default" komen, een Engels woord voor faillissement. En dan kunnen ze hun eigen zaakjes op orde gaan stellen.

D: Geldt dat ook voor Spanje, Portugal …

A: Exact hetzelfde.

D: Italië misschien?

A: Italië hetzelfde. Het zal misschien niet zo'n grote afwaardering krijgen.

D: Als je het op die manier zou doen, dan…?

A: Nou, wat er dan gebeurt is dat degenen die risico hebben genomen door die obligaties te kopen van die landen, ja, die moeten ook die risico's gaan dragen. En niet de belastingbetaler. Dus die moeten dan ook een afwaardering hebben van hun portefeuille. Dat betekent dan dat zij de schuld dus niet meer voor 100% terugkrijgen. Dus dat wordt dan voor 50%, of in het geval van Griekenland, 70%.

Tegelijkertijd, omdat veel banken in de problemen komen, kan je dan bijvoorbeeld zeggen: nou, oké, de depositohouders kun je redden. Dan moet je wel geld gaan drukken, maar alleen maar voor die depositohouders, dat is ongeveer, zo pakweg 10%, misschien 15% van het kapitaal dat de bank vertegenwoordigt. Dat is veel minder, dan wat je nu doet om willy-nilly zoveel Griekse staatsobligaties, Italiaanse staatsobligaties en Spaanse staatsobligaties op te laten kopen door de Europese Centrale bank. Want dat is een hele dure aangelegenheid. Dus wat er gebeurt, is dat je dan ook depositohouders veilig stelt. Je laat banken gewoon omvallen dan. Want wat gebeurt er? Andere banken, die wel solvabel zijn, die pakken dus de restanten van die banken op, zodat ze alleen maar met de winstgevende onderdelen van die banken doorgaan. En, dat is altijd een punt van mij geweest, omdat er een krediet-tekort komt, of een contractie, zou je bijvoorbeeld kunnen denken aan een nationale Kredietbank, die voorlopig door de overheid wordt opgezet. Om zodoende al die kredieten die worden uitgegeven aan het bedrijfsleven nog door te kunnen laten gaan tegen een normale rente, van zeg maar 5%.

D: Als je dit allemaal doet, dan denk je dat het wel …

A: Dan heb je dus een crisis van twee jaar. Meer niet. Dus dan moet je helemaal gaan herwaarderen. Dat betekent: de banken gaan failliet. Dus je krijgt een aanslag op je financiële sector. Maar dat moet je maar op de koop toenemen, want die financiële sector dient te worden gesaneerd op de een of andere manier. Doe je dat niet, dan zitten we nog voor 10, 11 jaar in een crisis.

D: Albert, dank je wel voor dit gesprek.'

Beluister het interview met Albert Spits.

Op 15 april 2010 beantwoordde Albert '10 vragen aan' op Edelmetaal-Info.nl : Nog steeds actueel!

Dergelijk onzin kan alleen maar komen van mensen die de markten niet volgen. Ze begrijpen er niets van en roepen maar wat.

De wereldwijde markt voor obligaties is tienduizenden miljarden dollars groot. Moeten wij nu echt geloven dat enkele speculanten deze markt in hun ééntje onderuit kunnen halen?

Echt?

Speculanten de schuld geven, is natuurlijk makkelijker dan het probleem te erkennen en toe te geven dat er fouten zijn gemaakt in het verleden.

Het is makkelijker dan recht te staan en de burger te vertellen dat de overheid te lang boven de stand heeft geleefd en ook nog eens beloftes heeft gedaan die in de toekomst niet gerealiseerd kunnen worden.

Het is nochtans bijzonder eenvoudig aan te tonen dat speculanten niets te maken hebben met deze crisis.

Overheden hebben hun schulden de voorbije jaren steeds meer op korte termijn gefinancierd. De korte termijn rente lag namelijk een heel stuk beneden de lange termijn rente en het leek dan ook een aantrekkelijke optie.

Probleem is wel dat je dan kwetsbaar wordt voor de markten. Je leningen vervallen namelijk veel sneller waardoor je steeds nieuwe schulden moet maken om de bestaande schulden af te lossen.

De schulden doorrollen, heet dat dan.

En dat is nu vandaag het probleem.

PIGS-schulden die vervallen, worden niet meer doorgerold.

Beleggers zijn tevreden dat ze hun centen terugkrijgen maar zijn veel minder happig om het geld opnieuw uit te lenen. Zelfs niet tegen hogere rentevoeten.

Italië ziet volgend voor $300 miljard aan schulden vervallen. Dat komt overéén met $25 miljard per maand.

De kans dat Italië dit bedrag kan ophalen op de financiële markten, is zo goed als nul. Zonder hulp, gaat het land bankroet.

We zijn misschien zelfs dichterbij een faillissement dan je denkt. Het feit dat er geruchten circuleren over een lening van 400 tot 600 miljard euro van het IMF, zegt genoeg. Zonder snelle oplossing dreigt een catastrofe.

groeten,

Maarten Verheyen,  aandelen.com

Maarten over Japan:

Kyle Bass: "The Greatest Trade Ever"

Economen verwijzen wel eens naar Japan om aan te tonen dat de huidige schuldratio's in Europa helemaal geen probleem hoeven te zijn.

Japan had eind jaren '90 een eigen vastgoedbubbel. Om de crisis te counteren, werden alle fiscale en monetaire instrumenten uit de kast gehaald.

Klinkt bekend?

Het gevolg is wel een schuldenberg van 200% van het BNP. En stijgende.

We weten allemaal dat dit niet kan blijven duren. En wat niet kan blijven duren, moet ooit stoppen.

Je moet maar naar de cijfers komen om te beseffen hoe kwetsbaar de situatie is.

Japan int dit jaar ongeveer 41 biljoen Yen aan belastingen. Daarvan zal men 21 biljoen Yen spenderen aan "debt service". Interesten zeg maar. Niet dat de rentevoeten in Japan hoog zijn. Ze liggen rond de 1% en behoren daarmee tot de laagste van de wereld.

Als je denkt dat Japan maar 41 biljoen Yen per jaar spendeert omdat ze dat maar innen aan belastingen, denk dan maar snel iets anders. Het totale budget van de overheid bedraagt 92 biljoen Yen.

Naast interesten, zijn er vooral de stijgende kosten voor sociale zekerheid (28 biljoen Yen dit jaar) die een flinke hap uit het budget nemen.

We naderen nu echter stilaan het breekpunt. De overheid heeft de problemen steeds onder de mat kunnen schuiven omdat men nagenoeg onbeperkte bedragen kon lenen.

De Japanse bevolking waren trouwe spaarders de voorbije jaren en kochten gretig "veilige" overheidsobligaties die amper rente betaalden. Maar de komende jaren moet er van spaarders weinig verwacht worden. De bevolking vergrijst snel. In plaats van sparen, zal men spenderen.

Voor de obligatiemarkten betekent dit dat traditionele kopers van obligaties nu plots verkopers worden!

Probleem van deze trade is echter timing. Speculanten gokken al 20 jaar tegen Japan. In hedge fund kringen spreekt men zelfs over de "widow trade".

Velen hebben geprobeerd om short te gaan op Japans papier, maar weinigen zijn er heelhuids mee weggekomen.

Het houdt Kyle Bass echter niet tegen om het ook te proberen.

Hij koopt volop puts op Japanse obligaties en noemt het "the greatest trade ever".

Ik kan begrijpen waarom. Die puts noteren ontzettend goedkoop. Ik heb bijvoorbeeld een put gekocht die al in waarde verdubbelt als Japanse obligaties 1% in waarde dalen.

Als ze 10% dalen, realiseer je 1.000%.

Dat is inderdaad wat ik zou omschrijven als een bijzonder aantrekkelijke trade met een mooie risk/return-verhouding

groeten,

Maarten Verheyen

PS. Wie klant is bij TradersOnly, kan de opties op Japanse obligaties als volgt toevoegen aan zijn scherm.

Persoonlijk heb ik de put JGB JAN '12 142,50 in portefeuille. Heb hier 1,55 yen voor betaald. (let wel op, dat is 1,55 miljoen YEN of tegenwaarde van ongeveer 15.000 euro)

David Rosenberg (Merrill Lynch): "We zitten midden in een 10-jarige depressie"

Neem nu de Franse banken. Ik heb het er eind vorige maand al eens over gehad. De drie grootste Franse banken hebben een balanstotaal van 4.677 miljard euro en houden 186 miljard euro kapitaal aan. De balans zit voor een groot deel in Europese obligaties. Franse banken hebben bijvoorbeeld 112 miljard euro tegoed van Spanje … 309 miljard euro van Italië … en 41 miljard euro van Griekenland.

Je moet goed begrijpen dat obligaties in waarde dalen als de rente stijgt.
Als je vandaag ziet dat de rente in zowel Italië als Spanje rond de 7% schommelt, dan weet je dat er gigantische verliezen zijn op de overheidsleningen die banken aanhouden. Franse banken kijken waarschijnlijk aan tegen een papieren verlies van 100 miljard. Dat is de helft van hun kapitaal!

Dit zijn wandelende lijken.

Ik neem nu het voorbeeld van Frankrijk maar het is elders niet anders. Waarom denk je dat KBC in de voorbije weken de helft van de beurswaarde kwijtspeelt? Je moet niet verder kijken dan de rentestijging voor Belgisch overheidspapier om te beseffen wat er loos is bij de bankverzekeraar. KBC heeft behoorlijk wat Belgisch staatspapier in portefeuille en kijkt aan tegen gigantische verliezen.

Verliezen die je misschien niet op de balans ziet verschijnen want banken zijn niet langer verplicht om hun activa te waarderen tegen marktwaarde.

Maar beleggers weten natuurlijk beter dan dit. Ze kijken zo door de façade heen. De gaten in de balans zijn voor iedereen duidelijk.

groeten,

Maarten Verheyen ; aandelen.com

PS. Over de Belgische rentestijging gesproken. Valt je iets op aan deze grafiek? Zie je hoe de rente sinds begin oktober opveert?

Enig idee wat er begin oktober aan de hand was? Ik zal het je zeggen: de redding van Dexia.

De Belgische overheid heeft zich toen garant gesteld voor tientallen miljarden euro's slechte leningen van de bad bank bij Dexia.

Ik heb toen meteen gewaarschuwd voor een forse rentestijging en een dramatisch oproep gedaan om ons land niet in gevaar te brengen met ondoordachte garanties.

Helaas is dat echter precies wat men gedaan heeft en nu dreigen we allemaal meegesleurd te worden in niets minder dan een doemscenario.